Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ik ben zoo blijde, dat deze twee regels, na lang teemend geworstel met het geheugen — wie kent een grooter levenswonder dan de memorie? — mij te binnen schoten. Een gevoel, dat uitdrukking vindt, verliest scherpte en wordt vol bonhomie en zelfvoldaanheid.

Nu is het zeker warm, zeer warm maar het is niet benauwd! Kende iedereen in Nederland, die in ongeventileerde kamers en in spoorwegrijtuigen, met elk raampje dicht, gebruikte lucht uit 's buurmans longen opslurpt, het onderscheid slechts tusschen warmte en bedorven lucht!

»'t Is hier zoo warm«, zeggen ze in Hollandsche kamers en zalen. Neen, de lucht is niet warm, maar vergiftigd, gy onzindelijke menschen, die bevreesd zjjt voor frissche lucht!

Hier is het warm maar nooit, mijn geheele leven lang,

gevoelde ik mij zoo gezond en frisch en opgeruimd. Nacht

en dag in de open lucht alle ramen en deuren open in

doorluchtige, doorzichtige huizen!

Wir hohen in der stillen Nacht

Die Flügel (lor Fenstor nicht zugemaeht,

Wir sclilafen im Weltenraume.

Is deze laatste regel niet heerlijk?

Dagenlang achtereen heb ik gereisd door Tropisch Nederland... ik vervaardig geen reisgids en over al die plaatsen is reeds zooveel

geschreven ik schrijf slechts enkele indrukken op, om ieder

verlangend te maken zelf naar Indië te gaan, en geen indruk was sterker dan deze: overal Nederlandsche bestuurders, handelaars, industrieelen, landbouwers.... telkens andere rassen,

verschillende taal en toch heb ik nog slechts een klein

gedeelte gezien van ons Rijk, zoo ontzaglijk groot, dat het in Europa zou strekken van Noorwegen tot Tunis.

En nu mijn kennis van Indië, jarenlang uit boeken saamgegaard, kleur en leven krijgt door aanschouwing, zeg ik met

Sluiten