Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ik kan het niet verklaren, doch gevoel het. De scheppende krachten glijden ons door de vingers,' als wij pogen te grijpen wat niet grijpbaar is.... maar zonder vorm van redeneering worden wij overtuigd als door muziek en zonsondergang.

Ons herinnerend wat wij besproken hadden, zaten wij neer, en keken uit in de fluweelzachte duisternis van den zoelen nacht, luisterend naar het weemoedig geluid der zee veraf, met het vreemde, unheimische bewustzijn, dat ons allen nu en dan ontroert en huiveren doet: het was als gevoelden wij iets dat wij vroeger hadden gevoeld— als beleefden wy iets dat wjj lang, lang geleden hadden beleefd.

„And I, Half in a dream, remember the unknown And blindly feel sorae ancient mystery;

There are strange doings here upon the hills!

My spirit answers to the unseen hands

And my soul knows the unseen multitudes That pass upon ine in these empty lands".

Deze regels, van welken dichter herinner ik my niet, kwamen bij mij op.

Het zichtbare is een uiting van het onzichtbare, welk onzichtbare men, als duisternis ons isoleert, het best gevoelt. Dit alleen zijn, terwijl de zintuigen rusten, doet gevoelen wat men zonder hun tusschenkomst het best gevoelt.

De sereniteit van den Oosterschen nacht in het open veld of op zee geeft vrede en benedictie. De stroom van tijd en leven, onzichtbaar van doorschijnendheid, vloeit over ons heen... de uren gaan voorbij.... wy denken niet.... wij droomen niet.... maar wij gevoelen ons één met de natuur.... wy leven en zyn één met alle leven— wy zjjn gelukkig en berustend...

wy hooren stemmen, zachte, verre stemmen Wy luisteren

naar de stemmen van de duisternis.

Sluiten