Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

suikerriet de harde rietstengels, met dikke celwanden, vol vaattundels en met een bijna ondoordringbare schors, dit proces zoo uitermate bemoeilijken. Tusschen ijzeren rollen geplet, tot een breiachtige, half vezelige massa geworden, geven do stengels bij het uittrekken een sap, dat in scheikundige samenstelling in vele opzichten bij dat der suikerbieten achterstaat".

Neemt daarom, o Nederlanders, een suikerbiet liefkoozend in uw armen, gelijk een moeder dit haar zuigelingetje doet.

De lieveling is zoo zoet en zacht en honnig geworden door erflykheid en opvoeding, dat de knoestige harde rietstengels sereh kreeg van wangunst.

Maar tegenspoed leert en staalt. De rietsuiker neemt revanche!

En bovendien.... die vulkanische grond is vruchtbaar als geen andere.... de West-moesson brengt diepdoordringende regen en dan de zon, de zon der tropen, de levenwekster, de alles doordringende en zegenende!

Neen, het suikerriet moge harde stengels hebben, maar wat het inhoudt is extract van zonnelicht en natuurweelde. Als men een vergelijking maakt tusschen de beide suikerplanten, die elkander zulk een reusachtige concurrentie aandoen over de geheele aarde, dan treft het dat onze Indische schoone toch de meest bevoorrechte is.

Toen ik hierover eens met den heer van Heel, een der chefs van Kühn & C° bij Naarden sprak, noemde hij het suikerriet een kind van de tropen, vertroeteld door de natuur en sinds eeuwen de vriend van de menschen, in wier omgeving de prachtige plant groeit en daarentegen de suikerbiet, op bevel van een grooten geest, van Napoleon, te voorschijn geroepen, een kind van het koude noorden, reeds vervloekt en verwenscht bij zijne geboorte en zeer eenvoudig in vorm en groei.

Het suikerriet, vrij zich ontwikkelend.... de biet oogenschijnlijk gesteund door een premie-stelsel, in werkelijkheid daardoor

Sluiten