Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vaardig behandelt. Vooral een zoon van mannen en vrouwen, die in Frankrijk een paar eeuwen geleden zoo schrikkelijk om den geloove leden, moet dit harde en onmeedoogende veroordeelen en betreuren.

Ja, Frankrijk is een land, dat vaak ons verbijstert, dikwijls ons ergert maar zoo telkens weer ons het hart omhoog heft!

Hoe machtig was het antwoord van den duc d'Aumale aan Bazaine! Ik ging een jaar geleden de plaats langs, waar Bazaine gevangen was gezet, en van waar hij op zoo geheimzinnige wyze ontsnapte.

Toen kwam mij eensklaps dat treffend woord in herinnering.

De beschuldigde zeide: »I1 n'y avait rien!«

— »Monsieur le Maréchal, il restait la France!« antwoordde d'Aumale.

Wij mogen oordeelen, veroordeelen, klagen en smalen, als wij — soms onwillekeurig — heden bij verleden vergelijken.... maar eensklaps rijst dan weer voor verbeelding en memorie altijd levend, altijd schoon, stoutmoedig, vol verve, bezieling en geest Frankrijk, gewijd door traditie, kunst en poëzie, een onuitputtelijke levenskracht in Europa, ridderlijk avonturier en onvermoeid werker tegelijk.

«Monsieur le Maréchal, il restait la France!«

Dit ongeveer zeide ik en de oude kunstenaar stond op en drukte my de hand.

En na beleefd afscheid te hebben genomen van ieder, ook van hen, die hem onwillekeurig gewond hadden, zeide hij met zachte stem tot mij, toen ik hem over dek tot de trap vergezelde:

„La vie est breve,

Un peu d'espoir,

Un peu de rêve....

Et puis bonsoir!"

Niet spoedig zal ik mijn kleinen ouden Franschman vergeten!

Sluiten