Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijn geniaal gevlochten nestje maakt, dat mij telkens aan mijn geliefde Vogelenzaal van Artis, die zaal van flonkerende juweelkleuren, denken doet. Dankbaar denk ik trouwens dikwyls in Indië aan Artis en zijn stichters. Welk een natuurschool hebben wij in Amsterdam.

Vermakelijk was het uit den trein te kijken naar den baroeq, den Laponder of Lampongschen aap! Neen, Amsterdam is groot, maar zulke apen als deze heeft Amsterdam zelfs niets. Ze zijn nuttige, werkzame apen. Gebonden aan een lang touw, dat hun meester vasthoudt, klimmen ze vlug langs de gladde

steile stammen der kokospalmen ze zetten zich op hun

gemak neer op de zware vruchtentrossen boven in de kruin en — geloof ik — een rukje aan het touw gehoorzamend, plukken ze dan de rijpe noten af die dan omlaag ploffen. Deze apen zijn knappe apen en zijn heel wat geld waard, want hun opvoeding eischt veel tijd en geduld.

Maar de niet al te werkzame Sumatraan weet tot «laboursaving« machinerie ook nog andere dieren te dresseeren!

Zoo zag ik reeds een keer of wat hoe de karbouw zich zelf inspant. Met een van zijn groote horens tilt hij een der pedatiboomen op en werpt dus het zware juk op zyn forschen nek, die pijn doet aan de hand, welke men er op legt, zoo hoornachtig vereelt hy is door het torsen.

Maar als ik voortging met het vertellen, van al wat mij hier trof.... Nu, wees maar niet bezorgd! Niets vrees ik zoozeer als mij zelf, en dus mijn lezers, te vervelen.

De trein kruipt langs de tandrad-baan omhoog. We zyn tusschen de bergwouden. De wind brengt zwaren geur van vochtig mos en zoeten geur van bruine orchideeën. De weg buigt en draait langs den vulkaan Tandikat, die door een bergzadel verbonden is aan den slanken, stralenden Singgalang — wij gaan over brug na brug, die de hoog opgemetselde

Sluiten