Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bewonderd had, scheen bekend te zijn geworden. Want als ik in mijn eentje liep, ben ik vaak uitgenoodigd tot een bezoek, en dus klom ik een paar keer langs een ladder de vrij donkere bovenvertrekken in. Zulke woningen behooren aan de vrouw en haar familie en soms waren er vier of vijf gezinnen van dezelfde afstammelingen in afzonderlijke huizen onder hetzelfde dak. De man is alleen logé.

Alle gedachtenwisseling had van mijne zijde plaats met gebaren en gezichtentrekken, terwijl de vrouwen zeer luid spraken, het instinct volgend dat onbeschaafden schijnt te leeren in alle landen, dat men zich alleen verstaanbaar maakt door hard, schreeuwend geluid en groote woorden.

Dit verklaart wellicht den toon van een deel der Indische pers!

Wat mij zoo merkwaardig voorkwam en nooit in Java door mjj gezien werd, was hoe vrouwen, gesluierd of omhuifd, bij zonsondergang in 't openbaar haar gebeden zegden, zich telkens tot den grond buigend.

Eens toen ik met een paar vrienden zulke biddende vrouwen voorbij ging, liep een allerliefst meisje van een jaar of acht over den weg, met de hand de boomen langs den weg voelend.

Niet wetend of ze wellicht Hollandsch verstond, zeide ik in het Fransch dat ze, naar ik meende, blind was.

— »Ses yeux se sont simplement fermés dans son visage que la lumière inonde«, zeide een der dames.

— »Neen, 't arme kind is blind,« antwoordde ik. Ze had zich omgekeerd toen ze onze stemmen hoorde en hief zulk een zacht vriendelijk gezichtje tot ons op, maar zeide niets.

Ik leidde haar even weer in de goede richting bij de boomen en gaf haar een geschenkje. Ze betastte het en wendde het hoofd naar eene der biddende vrouwen,

En deze, waarschijnlijk de moeder, hield even op met haar buigen en bidden en riep tot haar kind: »zeg, moge Allah u

Sluiten