Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wegwolkte, maar ook zij verdween zachtkens en onhoorbaar tusschen de halmen. Het was zeer stil. Aan den hemel niets als lichte tengere varens en palmen van nevels en wolkjes, een kantwerk van zonnestralen, vlokken van veeren en pluimen zacht van kleur.

Links en rechts donkere vulkanen en daartusschen die spelingen van licht en lucht en kleur als een herderspel uit de 18 le eeuw even voor de revolutie... want de hooge Merapi gromde en stiet zwavelrook uit!

Ja, een herderspel, zeide ik, en ik vertelde van een onbekend gebleven Fransch dichter, van Albert Semain, een jonggestorven ambtenaar, die in een somber vertrek droomen droomde en de bergers en bergères van Watteau sierlijk gaande en dansend zijne oogen zag voorbij trekken.

En toen zeide ik het volgende vers, dat ik buitengewoon bewonder, en dat de lijnen en tinten en kleuren van den delicaten zonsondergang in 't Padangsche Bovenland mij in herinnering bracht:

Watteau, peintre idéal de la Fête jolie,

Ton art léger fut tendre et doux eomrae un soupir,

Et tu donnas une ame inconnue au Désir En 1'asseyant aux pieds de la Mélancolie.

Tes bergers fins avaient la canne d'or au doigt,

Tea borgères, non sans quelques fagons hautaine»,

Promenaient sous 1'ombrage oü chantaient les fontaines,

Leurs robes qu'effilait derrière un grand pli droit....

Dans 1'air bleuatre et tiède agonisaient les roses;

Les eajurs s'ouvraient dans 1'ombre au jardin apaisé,

Et les lèvres. prenant aux lèvres le baiser,

Fiangaient 1'amour triste a la douceur des clioses.

Les Pélerins s'en vont au Pays idéal....

La Galère dorée abandonne Ia rive:

Et 1'amante a la proue, écoute au loin, pensive,

Une flftte raourir dans le soir de cristal....

Sluiten