Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Raden Pakoe Djaja en de andere hoofden waren zéér terneergeslagen, toen ze zagen, hoe klein Westenenk's »legertje« was. De jongeren, o. a. Niboeng, zijn zoon, die zich »Radja rimba« (»de vorst van het oerwoud*) genoemd had en onze moedigste vijand was, waren woedend. Hij heeft later gezegd, dat het echter vel-geefs vechten was tegen Westenenk, want dat deze onkwetsbaar was. Hy (Niboeng) zelf had door hem heen geschoten! En dat beweerde hy met de volste overtuiging.

Na denzelfden zeer zwaren tocht terug te hebben gemaakt, gedurende twee dagen en één nacht, waarin Westenenk geen oog sloot, omdat hijzelf de gevangenen bewaakte, werden den 23sten Maart 1896 allen te Nanga Sera wei aan den controleur Barth overgegeven. Westenenk was toen geheel gebroken en sliep 22 uur achtereen. Allen, die hem vergezeld hebben, zyn evenals hij min of meer ziek geworden van vermoeienis; hy zelf kreeg ischias en koortsen, waarvoor hy verschillende maanden onder behandeling is geweest.

Te Buitenzorg hoorde ik er van, hoe groot de geestdrift was in Java als in Borneo over dit heldenfeit. Het verzet was in één slag gebroken.... de verwikkelingen waren uit.... geen expeditie was noodig.... de troepen gingen terug naar Pontianak.

Hartelyk en op zijn eigen innemende wyze dankte gouverneur-generaal Van der Wijck later den eenvoudigen controleur, die dus zyn plicht gedaan had.

En nu iets ter eere van de officieren van ons roemryk Indisch leger.

Velen van hen zaten by een muziekuitvoering op een avond aan tafeltjes in den tuin van Batavia's wonderschoone sociëteit.

Westen enk, bijna hersteld van zyn ziekte, kwam den tuin binnen.

Een der officieren herkende hem en zeide: »daar komt controleur Westenenk aan!«

Sluiten