Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

reddingboeien en kletterde het naar de andere overliggende zyde van het schip, het stuurrad voorbij! Ik ging midden op het dek zitten, denkend: vroeg of laat rolt dat drommelsche ding wel langs my. En ja wel, terwijl ik zelf gleed en schoof naar de verschansing omlaag toe, rolde het potlood als bezeten op

mij aan ik greep het en klom nu tegen de steilte van het

dek op naar myn bank, die met dubbele touwen is vastgesjord om ook niet aan het glijden te gaan.

Dus doet de deining van den Indischen Oceaan op de Westkust van Sumatra zich gevoelen na een paar dagen Noordwester koelte!

O, het is zulk een sport te denken, zyn gedachten te formuleeren en neer te schrijven, terwijl men zoo gekarnd, geschud en gebonsd wordt en men je soms een voet of wat omlaag laat plompen, terwijl het schip wegzinkt van onder je stoel!

Dit vind ik echte sport!

Soms kijk ik over de verschansing, gelukkig alleen door aesthetische, niet door utiliteitsbeweegredenen gedrongen! En dan schep ik zulk een vreugde telkens den flitsenden, zilverglanzenden lichtstraal te zien der vliegende visschen. Niets is zoo bevallig, zoo lichtend, zoo meesleepend mooi als dat schieten door en over het water van die slanke straaltjes paarlemoer en zilver. Welk een aanloop! Nu de sprong uit het water! De vaart werd behouden. Op de vinnen zweeft en dry ft het een paar honderd pas verder, en zilverglanst weer het water in.

Zooeven sprong er een — door een grooten visch zeer fel achterna gezet — op het dek van de C o e n, toen die zich tot dicht bij het water overboog. Daar heb ik het dier in myn hand! Kyk, het papier waarop ik schryf, is er vochtig van! Zou dat glanzend stuk zilveren zeelicht ook een zwemblaas hebben? Maar mijn onderzoek zou de wetenschap niet baten en bovendien myn handen visschig maken.... het gladde dier

Sluiten