Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het schip hangt, sprong.... hy deed zich nogal pyn, toonde het niet, greep sterk het hem toegeworpen touw en dacht aan niets dan aan het eerbiedig ontvangen en verwelkomen van zyn bisschop, die, het gouden kruis schitterend in de zon op de borst, hem met twee uitgestoken handen te gemoet trad. Drie groote, forsche, breede mannen, die drie priesters hier op de zee voor Sumatra, die bezwaren en gevaren als niets tellende, werken in den Wyngaard des Heeren!

Zulk een vreugde als ik vooral had in het goede, teedere, sterke gelaat met vollen baard van den pastoor uit de wildernis. Hy vertelde mij een en ander van zyn werk, van zijn pogingen. »Alle kleine beetjes helpen!« zeide hy met zulk een stralendcn glimlach.

Zulke mannen zyn toch maar het zout der wereld!

En na den verjaardag van de ons allen zoo dierbare KoninginMoeder met eerbied herdacht te hebben op dek van het schip, dat al zijn kleurige vlaggen wapperen deed op de reede van Benkoelen, om Sumatra te toonen hoe ook Tropisch Nederland heden feest viert, daalden die drie eerbiedwaardige mannen, die drie krachtige, eenvoudige vertegenwoordigers van ons goede ras, langs de bewegelyke trap neder in de boot, die hen over de woelende zee en door de branding brengen zou. Wederom het moeilijk overspringen op het juiste oogenblik.... en een journalist uit Amsterdam wuifde met hartelijken eerbied een afscheidsgroet toe aan die drie priesters der kerk van Rome, die drie kampioenen van het christelyk geloof in Indië.

Eere zy ieder, die voor een hoog ideaal onzelfzuchtig werkt en strijdt!

En beseft ge wel, o vrienden in Noord-Nederland! wat zulk een »wildernis« is, wat voor een land dit reusachtige, machtige eiland van Sumatra, met zijn donkere, geduchte kustlijn van bergen is, waarin de pastoor der wildernis werkt en bidt?

Sluiten