Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de stad Lissabon verwoest hebben in 1755, en kwamen gedurende de laatste eeuw veelvuldig voor op de westkust van Zuid-Amerika. Deze vloedgolven worden teweeggebracht door een plotseling omhoog heffen van den bodem van den oceaan, op plaatsen waar het water betrekkelijk ondiep is. Bij de jongste aardbeving, waardoor San Francisco verwoest werd, bedroeg de verticale beweging van het land op sommige plaatsen tien voet. Maar het leerzaamst van alles op dit punt is het rapport, dat nu onlangs werd uitgebracht door Prof. R. S. Tarr van zijn onderzoek langs de „scheur", die veroorzaakt is door de aardbeving van 1899 langs de kust van zuidoostelijk Alaska.

Hij zegt daar: *)

Op één stuk van de kust bedroeg de rijzing achttien of negentien voet, en vlak daartegenover, op den anderen kant van de fjord, beliep ze van dertig tot zeven en veertig voet over een afstand van vijf of zes mijl. Dit is de grootste rijzing van het land, die ooit ergens is vermeld geworden als in een enkel tijdsverloop tot stand gekomen.

Deze deformatie van de aardkorst, met de daaraan verbonden omhoogrijzing van de kust en de schokken van de aardbeving die er mee gepaard gaan, is voor de geologie beslist van belang, geheel afgezien van het feit, dat het hier de grootste hoogtewisseling geldt waarvan ooit gewag gemaakt werd. Het is een schets van de processen, waardoor in vroegere tijden de bergen zijn gevormd, een les van het heden ten gebruike bij de verklaring van de veranderingen in het verleden. Het laat volledig zien, wat andere landstreken veal minder treffend toonden, dat het proces van de wording der bergen nog

') Zie het artikel «Aardbevingen op de kust van de Stille Zuidzee" in de Independent van 26 April 1906, blz. 956—958. Een vollediger rapport door Prof. Tarr (en Lawrence Martin) vindt men in een opstel met den titel «Recent Changes in the Yakutat Bay Region, Alaska", in het Bulletin van The Geological Society of America, Deel XVII, blz. 29—64.

Sluiten