Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

is de eenige in de gemeente, die het ons zou kunnen geven. Wij hebben behoefte aan leiding, wij weten zoo weinig van ons geloof en onze letterkunde."

„Ik ben zoo blij, dat u de behoefte daaraan gevoelt," fluisterde Raphael, Esther vergetend in zijn blijdschap een ziel te vinden, die naar het licht hunkerde.

„Het zal natuurlijk geavanceerd zijn ?"

Raphael keek haar eventjes verbijsterd aan.

„Neen, het zal orthodox zijn. De orthodoxe partij zorgt voor het geld."

De oogen van mevrouw Goldsmith begonnen te schitteren. „Ik ben zoo blij, dat het niet zoo is als ik vreesde," zeide zij. „De andere partij heeft tot hiertoe de pers gemonopoliseerd en ik was bang dat u, evenals de meeste van onze jonge mannen van talent, het blad dien kant uit zou sturen. Nu zullen wij arme orthodoxen ten minste een orgaan hebben. Zal het in het Engelsch geschreven zijn ?"

„Voor zoover dat in mijn macht is," zeide hij glimlachend.

„Nou, u weet wat ik meen. Ik dacht dat de meerderheid van de orthodoxen geen Engelsch konden lezen en dat hun bladen in het jiddisj zijn geschreven. Denkt u dat het blad gelezen zal worden ?"

„Er zijn thans duizenden gezinnen in het Oosteinde die Engelsch lezen, zoo niet schrijven. De avondbladen worden daar even druk verkocht als waar dan ook te Londen."

„Bravo!" zeide mevrouw Goldsmith, terwijl ze in de handen klapte.

Esther had haar liedje geëindigd en Raphael begon zich harer weer te herinneren. Maar ze kwam niet weer in zijn buurt en ging zitten op een sofa bij de piano, waar Sidney Addie met zijn meest paradoxale grappen vervolgde.

Raphael keek naar haar. Ze zag er verstrooid uit, met starende oogen. Hij hoopte dat haar hoofdpijn niet erger was geworden. Zij was nu allesbehalve mooi. Zij scheen een teer schepseltje te zijn, met een droevig ernstig gezichtje en iets in haar voorkomen, alsof ze zich alleen gevoelde in

Sluiten