Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij sprong met een hooge borst op, maar De Haan pakte hem om het middel en plakte hem weer in den kolenbak.

„Daar, neem een andere sigaar, Pinchas," zeide hij, hem Schlesinger's eigen koker toereikend, alsof hij wroeging had over zijn behandeling van een man, dien hij als dichter bewonderde, hoewel hij hem als mensch niet „au sérieux" kon nemen.

De besprekingen eindigden daarmede, dat men den raad volgde van den meubelmaker. Men besloot geen van de twee candidaten te nemen.

„Wat geef je mij als ik een redacteur voor je vind?" vroeg Pinchas plotseling. „Ik geef mijn redacteurszetel op "

„Redacteurskolenbak," bromde Ebenezer.

„Bah ! Ik weet een redacteur van de bovenste plank, die geen groot salaris zal vragen: misschien doet hij het wel voor niemendal. Hoeveel provisie krijg ik?"

„Tien shilling op het pond, als hij geen groot salaris vordert," zeide De Haan onmiddellijk, „en twaalf en een halve shilling als hij het voor niets doet."

En Pinchas, die zich gemakkelijk liet beetnemen, als de financieele quaestie een beetje ingewikkeld was, ging uit om Raphael te zoeken.

En in de volgende vergadering bracht de dichter Raphael in triumf mede en Gradkoski, die gaarne voor schrander doorging, had een beetje het land over zijn eigen vergeetachtigheid. Gradkoski was een van de oprichters van de Heilige Land-Liga, met wie Raphael in betrekking was gebleven, en hij kon niet ontkennen, dat de jonge enthousiast de ideale man was voor de betrekking. De Haan, die druk bezig was met instructies te geven aan klerken voor het schrijven van tien duizend adressen voor het eerste nummer en die nooit te voren van Raphael had gehoord, hield een fluisterend gesprek met Gradkoski en Schlesinger en in minder dan een paar minuten was Raphael van zijn onbekendheid verlost en benoemd tot redacteur van De Vlag van Judah, op een salaris van niemendal per jaar. De Haan

Sluiten