Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

valent van verf voor grijze haren, kan niets in de markt wedijveren met het maken van een eerste nummer. Maar in Gluck s inrichting waren deze moeilijkheden honderdvoudig. Gluck bracht heel wat tijd zoek met om den hoek bij een collega-drukker een en ander te halen en het kostte vreeselijk veel tijd een proef van een artikel uit zijn handen te krijgen.

„Mijn zetters zijn zoo accuraat," zeide Gluck tot verklaring: „zij willen niets uit handen geven voordat het vrij is van fouten." J

De zetters moeten zeer teleurgesteld zijn geweest, want de proeven kwamen geregeld terug zwart van correcties en sterk gelijkend op hiërogliefen. Dan ging Gluck naar binnen en schold zijn zetters uit. Hij hield hen achter het beschot waarop „Particulier" was geschilderd.

De fatale termijn kwam al nader en nader. Donderdag was nog geen enkele bladzijde opgemaakt. Maar Gluck betoogde dat het slechts acht bladzijden waren en dat de dag lang was. Raphael had niet het minste idee hoe een blad moest worden opgemaakt, maar tegen elf uur kwam de kleine Sampson bij Gluck inloopen en heel goedig zette hij zijn redacteur zijn eigen methode uiteen om de proeven op vellen papier te plakken, van de grootte der bladzijden; hij maakte zelfs een bladzijde op, terwijl hij een opgewekt deuntje zong. Toen de bedrijvige componist en waarnemende directeur heensnelde om een repetitie te dirigeeren, betuigde Raphael hem warm zijn dankbaarheid. De uren vlogen om: het blad kwam als in geologische stadiën te voorschijn. Naarmate de gewichtige dag verstreek, kwam Gluck nauwelijks een oogenblik voor den dag. Raphael werd alleen gHaten in den winkel, verteerd van zorg, groote wolken rook uitblazend. Nu en dan, met ontzaglijke tusschenpoozen verscheen Gluck van achter het beschot met een bladzijde of proef. Hij zeide dat op zijn zetters niet te rekenen viel, als hij er niet bij was. Raphael antwoordde, dat hij de zetters met door den winkel had zien komen, om te gaan eten;

Sluiten