Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„U neemt met de linkerhand weg, wat u ons met de rechter gaaft," liet De Haan er diep treurig op volgen. „Ik had beter van u gedacht, meneer Leon."

„Maar u hebt heel wat dubbeltjes terug gekregen," mompelde Raphael.

„Het zijn de winsten in de toekomst, die wij verliezen," betoogde Schlesinger.

Ten slotte stemde Raphael er in toe honderd pond te betalen, hetgeen de leden innerlijk deed besluiten de rest van hun aandeelen onmiddellijk te storten. De Haan perste hem ook nog de voorwaarde af, dat de Vlag nog minstens zes maanden zou blijven het orgaan van de Kosjere Coöperatieve Vereeniging; hij begreep natuurlijk, dat wanneer het blad na dien tijd nog bestond en bloeide, de eigenaar er geen voordeel in zou zien van kleur te veranderen. Door dezen koop kreeg de Vereeniging, behalve een som geld, gratis een orgaan voor zes maanden en naar het zich liet aanzien voor altijd, want zij wisten heel goed dat Raphael in zijn hart een echte Jood was. Zij stonden bovendien op de lijst der present-exemplaren en zij wisten dat hij hen daarvan niet schrappen zou.

Toen de heer Henry Goldsmith terug kwam, was hij wel een beetje uit zijn humeur over den prijs, maar hij wilde zijn agent niet verloochenen.

„Wees zuinig," zeide hij. „Ik zal u een beter bureau bezorgen en een geschikt uitgever en administrateur voor u vinden. Maar maak het zoo weinig kostbaar als het maar kan."

Raphael's gelaat straalde van blijdschap.

„O, daar kunt u op rekenen," zeide hij.

„Wat is uw eigen salaris?" vroeg Goldsmith.

„Nihil," was Raphael's antwoord.

Over Goldsmith's gelaat gleed een flikkering; toen dacht hij een oogenblik na.

„Ik zou wel willen, dac een guinje daarvoor werd uitgetrokken," zeide hij. „Heelemaal nominaal, weet u. Ziet u, ik houd er van dat de vormen in acht worden genomen.

Sluiten