Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

beter wordt. Ook onze correspondenten hebben hetzelfde zwak voor de landtaal en het spijt me er te moeten bijvoegen, dat als ze een Hebreeuwsch woord gebruiken, ze dat niet altijd correct spellen."

Esther glimlachte en haar glimlach was nooit zoo bekoorlijk als bij een haardvuur.

Raphael stond op en stapte zenuwachtig door de kamer, de armen onbeholpen uitstrekkend, om aan zijn woorden klem bij te zetten.

„Ik dacht, dat u misschien een of andere wereldsche rubriek zoudt kunnen invoeren, om het blad een beetje amusanter te maken. Mijne artikelen zijn zoo drommels zwaar op de hand."

„Niet zoo erg — voor artikelen over godsdienst," verzekerde zij hem.

„Zoudt u niet over Joodsche zaken kunnen schrijven uit een maatschappelijk oogpunt, in den vorm van causerieën?"

Zij schudde het hoofd.

„Ik durf niet over Joodsche zaken schrijven. Ik weet zeker dat ik iemand op zijn likdoorns zou trappen."

„O, daar heb ik het!" riep hij, met zijn armen stootend tegen een Venetiaansch vaasje, dat Esther met groote handigheid nog juist wist op te vangen, voordat het op den grond terecht kwam.

„Neen, ik heb het!" zeide zij lachend. „Ga als'tu blieft zitten, anders zijn de gevolgen niet te overzien."

Zij duwde hem half op zijn stoel, waar hij zich in gedachten de handen begon te warmen.

„Nu?" zeide zij na een pauze. „Ik dacht dat u een idee had."

„Ja, ja," sprak hij, uit zijn gepeins ontwakend. „Het onderwerp waarover wij het juist hadden: kunst."

„Maar er is niets Joodsch in de kunst."

„Al wat hoog staat heeft zijn godsdienstige zijde. En bovendien zijn er Joodsche artisten."

„O, ja. De andere bladen maken gewag van hetgeen zij

Sluiten