Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Hoe kun je dat verdedigen?" zeide Addie ongeloovig.

„Het zou een leugen zijn, als ik zei dat ik wel een Jood ben. Het zou een verkeerden indruk maken. De gewone Christen stelt zich een Jood voor als een mengsel van Fagin, Shylock, Rothschild en de caricaturen van de Amerikaansche humoristische bladen. Ik heb daar zeker niets van en ik wil niet liegen en zeggen dat ik er wel iets van heb. In het gesprek moet men altijd aan zijn toehoorders denken. Voor een waarheid zijn twee personen noodig. Als een fatsoenlijk man aan een oude dame vertelde dat hij een atheïs' >, zou dat een leugen zijn, want voor haar zou dat beteekenen dat hij een losbandige verworpeling was. Als ik mij zelf Abrahams noemde, zou dat zijn leven met een dagelijksche logen. Ik lijk heelemaal niet op hetgeen men zich onder Abrahams voorstelt. Graham drukt mij veel meer naar waarheid uit."

„Heel aardig," zeide Esther glimlachend. „Maar behoorde u niet eer uw best te doen om het portret van Abrahams te verbeteren?"

Sidney haalde de schouders op.

„Waarom zou ik mij zelf aan een kleingeestig martelaarschap onderwerpen, ter wille van een versleten geloof en van een sekte die in verval is?"

„Wij zijn niet in verval," zeide Addie verontwaardigd.

„Persoonlijk ben je bloeiend," zeide Sidney met een spottende buiging. „Maar niemand kan ontkennen, dat onze jongste godsdienstige geschiedenis een aaneenschakeling is geweest van „dissolving views". Kijk eens naar dien jongen fat, die nog altijd je bekoorlijke vriendin lorgneert, misschien wel een beetje om de jonge dame in rose te ergeren, en zet hem eens naast den ouden orthodoxen Jood. Toen ik een jongen was, Abrahams geheeten, met moeite gedresseerd voor hetgeen ik toch niet zou worden, kreeg ik een inzicht in het leven van mijn voorouders. Denk aan de menschen, die het Joodsch Gebedenboek samenstelden, regel voor regel, voorschrift bij voorschrift voegend, wier gedachten geheel bij den godsdienst verwijlden; en zie dan eens naar dien

Sluiten