Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Wat ben jij primitief!" zeide Sidney. „Een courant dient om winst te maken."

„Die van Raphael niet," antwoordde Addie.

„Natuurlijk niet," zeide Sidney lachend. „Dat zal ze ook niet, zoolang er een consciëntieus redacteur aan het roer is. Raphael vleit niemand en bewaart zijn lof voor menschen, die niets te zeggen hebben over de gemeente-advertenties. Het bezwaart hem bepaald, dat hij gebonden is aan een advertentie-werver met een levendige verbeelding, die rond gaat den argeloozen Christen wijsmakend, dat De Vlag vijftienhonderd abonné's heeft."

„Wel, wel!" zeide Addie, terwijl een glimlach haar mooi gelaat verhelderde.

„Ja," zeide Sidney. „Ik denk dat hij zijn geweten redt door een extra-uur avondbezoek in de achterbuurten. De meeste vrome menschen houden moreel dubbel boek. Vermoedelijk is dat de reden dat hij van avond niet hier is."

„Het is al te erg!" zeide Addie, terwijl haar gelaat weer betrok. „Hij komt zoo laat thuis en zoo moe dat hij altijd in slaap valt over zijn boeken."

„Dat verwondert mij niet," antwoordde Sidney lachend. „Wat lectuur heeft hij ook! Eens vond ik hem knikkebollen over Thomas a Kempis."

„O, maar daar leest hij dikwijls in," zeide Addie. „Als we hem wakker maken en hem naar bed sturen, zegt hij verontwaardigd dat hij niet sliep, maar in gedachten was verzonken; hij slaat dan een bladzijde om en valt weer in slaap."

Alle drie lachten.

„O, hij is een fameuse slaper," vervolgde Addie. „Het is even moeilijk hem uit als in bed te krijgen. Hij zelf zegt dat hij een vreeselijke lummelaar is en heele dagen placht te verluieren, toen hij nog geen verdeeling van zijn dag had gemaakt. Nu is elk uur voor iets afgepast en hij zegt dat dat zijn behoud is."

„Addie, Addie, klap niet zoo uit de school!" zeide Sidney.

Sluiten