Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Talmud bezig te houden. Je herinnert je zijn giften aan de armen, aan elk zes shilling en negen pence, toen hij negen en zeventig jaar oud werd, enz. Nu, hij placht mijn ouden heer eiken jomtof (feestdag) een mand met vruchten te zenden, maar dat deed hij ook aan de andere rabbi's en mijn vader had niet het minste idee, dat hij in een bijzonder blaadje stond bij den ouwe, voordat deze uitstapte. O, er gaat toch niets boven de touroh (wet)!"

„Wie weet hoeveel je er bij hebt verloren door geen rabbi te worden," merkte Esther schalks op.

„Ja, maar ik weet wat ik er bij gewonnen heb. Denk je dat ik het zou kunnen uithouden aan handen en voeten gebonden te zijn — met bidriemen ?" vroeg Leonard, treffend metaphorisch wordend in zijn diepen afkeer van de knellende banden der orthodoxie. „Nu doe ik wat ik wil, ik ga waar ik wil en eet wat ik wil. Verbeeld je dat je niet met je kennissen zoudt kunnen soupeeren, omdat je geen oesters of varkensvleesch moogt eten! Je kondt wel evengoed dadelijk monnik worden. Dat is allemaal goed in het oude Jeruzalem, waar iedereen in hetzelfde schuitje vaarde. Heb jij ooit varkensvleesch geproefd, Esther?"

„Neen," zeide Esther met een flauw lachje.

„Ik wel," zeide Leonard. „Ik zeg het niet om er op te bluffen, herhaaldelijk. Den eersten keer lustte ik het niet; ik dacht dat ik het niet door zou krijgen; maar dat slijt gauw en nu ontbijt ik geregeld met ham en eieren. Als ik eenmaal a heb gezegd zeg ik ook b, zooals je ziet. Ha, ha, ha!"

„Als je kaartje het mij niet had verteld, dat je niet meer thuis woont, zou ik het daaraan hebben gemerkt," zeide Esther.

„Natuurlijk kon ik niet thuis blijven wonen. De ouwe heer wilde niet dat ik mijn baard schoor, verbeeld je! Ha, ha, ha! Stel je een godsdienst voor, die je dwingt je baard te laten staan, tenzij je een middel hebt om het haar te doea uitvallen. Ik was bij een deftig procureur op kantoor.

Sluiten