Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Vader verzette zich er lang tegen, maar ten slotte gaf hij toe en liet mij dicht bij het kantoor wonen."

„O, dan vermoed ik dat je, al heb je niets te maken met de touroh, wel je deel van de twee duizend pond zult hebben gehad!"

„Er is nu niet veel meer van over," zeide Leonard lachend. „Wat is twee duizend pond in zeven jaren te Londen ? Alleen om mij op het kantoor te krijgen moest vader vier honderd pond storten."

„Nu, laat ons hopen dat je het allemaal met processen terug verdient."

„Wel, tusschen ons gebleven," zeide Leonard op ernstigen toon, „dat zou mij verwonderen. Zie je, ik ben nog niet door mijn laatste examen — zij maken dat elk jaar moeilijker. Neen, daar reken ik niet op om terug te krijgen wat aan mijn opvoeding is ten koste gelegd."

„Niet?" vroeg Esther.

„Neen. De zaak is — het blijft tusschen ons — dat ik acteur word."

„O!" zeide Esther.

„Ja. Ik heb verscheidene malen meegespeeld bij liefhebberij-voorstellingen — je weet dat wij Joden aanleg hebben voor het tooneel; je zoudt verbaasd staan als je wist hoeveel acteurs van beroep Joden zijn. Er is in onzen tijd een massa geld te verdienen op de planken. Het tooneel is het eenige beroep waarvoor geen opleiding noodig is en de wetboeken zijn even droog als de Misjnah (mondelinge wetten), die de oude heer mij liet bestudeeren. Men zegt dat de Hamlet van hedenavond vier jaar geleden op een kassierskantoor was."

„Ik wensch je succes," zeide Esther een beetje aarzelend. „En hoe gaat het met je zuster Hanna? Is zij al getrouwd?"

„Getrouwd? Wel neen! Zij heeft geen geld, en je weet hoe onze jonge geloofsgenooten zijn. Moeder wilde dat zij de twee duizend pond zou krijgen als bruidsschat, maar Hanna was gelukkig verstandig genoeg om in te zien, dat

Sluiten