Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Best, maar je moet wel hooger op willen, anders zou je mijn familie wel eens hebben opgezocht, evenals vroeger."

„Wanneer kwam ik ooit bij je familie? Jij placht nu en dan eens bij ons te komen." Een schaduw van een glimlach dwaalde om de trillende lippen. „Geloof me, niet met mijn weten liet ik een van de oude kennissen schieten. Mijn leven veranderde, mijn familie ging naar Amerika, later reisde ik. Het is de stroom van het leven, niet hun wil, die oude kennissen uit elkander drijft."

Hij scheen in zijn schik met haar woorden en was op het punt iets te zeggen, maar zij liet er op volgen:

„Het scherm gaat op. Moet je niet terug naar je vriendin? Zij heeft ongeduldig naar boven zitten kijken."

„O neen, bekommer je niet om haar," zeide Leonard een beetje blozend. „Het zal haar niet kunnen schelen. Ze is maar een actrice, weet je. Ik moet met de lui van het vak omgaan, voor het geval dat zich een kans voordoet. Men kan nooit weten. Een actrice kan elk oogenblik directrice worden. Hoor, het orkest valt weer in — ze zijn nog niet klaar op het tooneel. Maar ik ga natuurlijk als je het liever hebt."

„Wel neen, blijf gerust als je er zin in hebt," mompelde Esther. „Er is een stoel leeg in deze loge."

„Komt die meneer Sidney Graham terug?"

„Ja, hij kan elk oogenblik komen. Maar hoe ken je zijn naam?" vroeg Esther verbaasd.

„Iedereen kent Sidney Graham, den artist. Wij behooren tot dezelfde Club, de „Flamingo", hoewel hij alleen komt voor de groote bokspartijen. Een vreeselijke poen, met allen eerbied voor je vrienden, Esther. Ik werd eens aan hem voorgesteld, maar den volgenden keer keek hij mij zoo trotsch aan, dat ik hem negeerde. Zie je, sedert dien tijd heb ik altijd vermoed, dat hij een geloofsgenoot is; je kunt me dat misschien wel zeggen, Esther. Hij is misschien evenmin Sidney Graham als ik, hé?"

„Stil!" zeide Esther met een waarschuwenden blik op Addie, die evenwel niets scheen te hebben gehoord.

Sluiten