Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

heelemaal op en ik kan alleen leven door nu en dan van den ouden man wat geld af te halen. Wees niet boos, Esther; hij kreeg drie jaren geleden vermeerdering van traktement en kan het best missen. Nu, dat is het juist wat ik dezen nacht bij mezelf overlegde: als ik geëngageerd was, zou dat een prikkel voor me zijn om geld te verdienen."

„Voor een Jood ben je al verschrikkelijk onpraktisch," zeide Esther met een gedwongen lachje. „Het idee een meisje te vragen zonder zelfs vooruitzichten op vooruitzichten!"

„O, maar ik heb vooruitzichten. Ik zeg je datikhoopen geld zal verdienen op het tooneel. Ik weet dat ik evenveel talent heb als Bob Andrews (hij erkent dat zelf) en hij verdient dertig pond per week."

„Was dat niet de man, die onlangs voor den rechter moest komen wegens dronkenschap en straatgerucht?"

„Ja-a," erkende Leonard, een beetje uit het veld geslagen. „Het is een beste kerel, maar als hij drinkt, dan raakt hij de kluts kwijt."

„Hoe kun je met zulke menschen omgaan?" zeide Esther.

„Je hebt misschien gelijk. Heel beschaafd zijn ze niet. Weet je wat: ik zou gaarne acteur worden, maar ik kan ook wel zonder het tooneel, en je behoeft maar een woord te zeggen, dan geef ik het op. Ziedaar! En dan ga ik door met mijn rechtsstudies, op mijn eerewoord."

„Dat zou ik doen in jouw plaats," zeide zij.

„Ja, maar dat kan ik niet zonder aanmoediging. Wil je niet „ja" zeggen? Laat ons een accoord aangaan. Ik blijf bij de rechten en jij blijft bij mij."

Zij schudde het hoofd.

„Ik geloof niet dat ik je iets van dien aard zou kunnen beloven. Zooals ik reeds zeide, ik zal je altijd met genoegen ontvangen en als het je goed gaat, zal niemand zich daarover meer verheugen dan ik."

„Wat heb ik daaraan ? Ik wil dat je van me houden zult, dat ik er op rekenen kan dat je mijn vrouw zult worden."

„Heusch, ik kan zulk een dwaasheid niet ernstig opnemen.

Sluiten