Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een onafhankelijk man, als hun gelijke; maar jij zoudt liever een sjnorrer blijven dan met iemand te trouwen die je geen rijtuig en livrei kan geven!"

Esther was bleek en haar lippen trilden.

„Nu moet ik je verzoeken heen te gaan," zeide zij.

„Best, maak maar niet zoo'n drukte!" zeide hij woest. „Ik geef heelemaal niet om je „airs". Probeer die op anderen, die niet weten wat je waart — de dochter van een sjnorrer! Ja, je vader was altijd een sjnorrer en jij bent zijn kind. Het zit in het bloed! Ha! ha! ha! De dochter van Mozes Ansell. De dochter van een marskramer, die het land doortrok met galanterieën en in de Laan citroenen verkocht en van mijn vader halve kronen sjnorde! Je zorgde maar wat netjes dat hij naar Amerika werd geëxpedieerd; maar je moet niet denken dat anderen hem even gauw vergeten als jij! Nee, maar 't is prachtig. Jij wijst me af! Wel, je bent niet waard dat ik mijn schoenen aan je afveeg. Mijn moeder had nooit gaarne dat ik naar je zolderkamertje ging; ze zei dat ik met mijn gelijken moest omgaan en God weet wat voor ziekte kon opdoen in het vuil. Waarachtig mijn

oude vrouw had gelijk!"

„Zij had gelijk!" antwoordde Esther in haar verbittering.

„Je moet alleen met je gelijken omgaan. Ga nu als je blieft de kamer uit, anders ga ik."

Zijn gelaat betrok. Zijn woede verkeerde voor een oogenblik in ontsteltenis toen hij begreep wat hij had gedaan.

„Nee, nee Esther, ik was krankzinnig, ik wist niet wat ik zeide, ik meende het niet. Vergeet het." ^

„Dat kan ik niet. Het was immers volkomen waar?' antwoordde zij bitter. „Ik ben maar de dochter van een sjnorrer. Nu, ga je, of moet ik gaan?

Hij mompelde iets onverstaanbaars, greep toen gemelijk naar zijn hoed en ging naar de deur zonder haar aan te zien.

„Je vergeet iets," zeide zij.

Hij keerde zich om; ze wees naar den bouquet op de tafel. Dat wekte opnieuw zijn woede, verachtelijk slierde

Sluiten