Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

goeje dochter, zeide hij teeder. „Vergeet datje een broeder hebt gehad."

„Hoe kan ik dat vergeten?" antwoordde zij hem in zijn eigen dialect. „Waarom moet ik dat? Wat heeft hij gedaan?"

Hij hield op met zijn lief koozing — zijn stem werd droevig en streng.

„Hij heeft God geloochend. Hij heeft geleefd als een heiden en nu sterft hij als een heiden. De gemeente sprak schande van zijn gedrag; ik alleen wist van niets tot op Paschen. Hij brengt mijn grijs hoofd in verdriet naar het graf."

„Ja, vader, dat weet ik," zeide Hanna zachter. „Maar hij heeft niet alleen schuld."

„Meen je, dat ik ook schuld heb?" vroeg de rebbe met een stem die een beetje haperde. „Dat ik hem bij me had moeten houden?"

„Neen vader, dat niet! Levi kon niet altijd een kind blijven. Hij moest eenmaal op zich zelf staan."

„Ja, en leerde ik hem niet op zich zelf staan?" vroeg de rebbe haastig. „Mijn God, Gij kunt niet zeggen dat ik hem niet dag en nacht Uw Wet leerde." Hij sloeg de oogen smeekend ten hemel.

„Ja, maar hij heeft niet alleen schuld," herhaalde zij. „Uw leering drong niet tot zijn hart door; hij is van een ander geslacht; de lucht is anders, hij groeide op onder omstandigheden, waarmede de Wet geen rekening houdt."

„Hanna!" Hier werd de stem van rebbe Sjmoel weer hard en berispend. „Wat zeg je? De Wet van Mozes is eeuwig en onveranderlijk. Levi kende God's geboden, maar hij volgde de begeerte van zijn eigen hart en zijn eigen oogen. Indien Gods woord werd nagekomen, zou hij zijn gesteenigd. Maar de Hemel zelf heeft hem gestraft; hij zal sterven, want het is verordineerd, dat wie weerspannig en ongehoorzaam is, zeker van zijn volk zal worden afgesneden. „Volg Mijn geboden, opdat uw dagen lang zijn", heeft God zelf gezegd. Staat niet geschreven: „Verheug u, jongeling, in uw jeugd, en laat uw hart blij zijn in de dagen van uw

Sluiten