Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dan ooit het raadsel der smart eo des lijdens naar voren. Veel oude gedachten, veel oude wijsheid werd nu in het vuur beproefd en het bleek dat zij niet echt was: zij verklaarde de feiten niet, zij paste niet op Gods werkelijkheid. Het lijden? Wel, lijden is straf voor schuld, zoo zeide die wijsheid der vaderen, maar hoe dan nu? Israël leed om zijne zonde, zijne afgoderij, nu goed, — maar het zwaarst, het ergst leden juist de minst schuldigen, de vromen, de profeten, die hadden geroepen tot bekeering en zich zelf rein gehouden van de gruwelen der afgoderij. Zij moesten toch ook mee in de ballingschap, en zij voelden eerst recht wat die ballingschap beteekende. Zij leden onder den toorn Gods die zich daarin betoonde, de pijn daarvan ging hun waarlijk door de ziel heen, veel meer dan bij de hoofdschuldigen, de afgodendienaars, die het zich wellicht gemakkelijk maakten en hun geweten susten, alsof de ellende van hun volk met hunne zonde niets uit te staan had. En nu juist die vromen die het oordeel Gods, niet over hun persoonlijke maar over de algemeene schuld, aanvaardden en, in gemeenschap met heel hun volk, het hoofd bogen en schuld beleden, juist zij waren het

die Israël redden zouden, om wier wil God Israël niet verwerpen zou, door wier lijden Israël, als door het

vuur gelouterd, bewaard werd voor een nieuwe toekomst.

Neem een voorbeeld aan een huisgezin. Laat er een huisgezin wezen zonder eenheid, zonder band van

Sluiten