Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

huwelijk tusschen de twee vorstenhuizen, als bruidschat door den een den ander afgestaan. Want door onderlinge huwelijken trachtten de op elkaar naijverige dynastieën wel eens den eeuwigen strijd te beeindigen, — tevergeefs! straks brak hij weer in versche woede uit. (11: 6). En Palestina had natuurlijk niet het minste te lijden van al deze oorlogen.

Zoo komen we tot het jaar 175 vóór Chr. Toen trad op als koning van Syrië Antiochus IV Epifanes. Hij had den troon waarop hij niet de meeste rechten had, bemachtigd door een paar mededingers op zij te dringen en zocht straks ook over Egypte zijn gezag uit te breiden. In 170 deed hij een eersten veldtocht naar het Zuiden, in 168 gevolgd door een tweeden, tot hij (hij stond reeds voor de poorten van Alexandrië) gestuit werd door de Romeinen. Hun gezant verscheen in zijn legerplaatseneischte onmiddellijke ontruiming van het grondgebied van Egypte, en toen Antiochus uitstel vroeg om zich met zijne generaals te beraden, trok de Romein met zijn staf een kring om den koning heen en verbood hem dien te verlaten vóór hij een bevestigend antwoord gegeven had. Er schoot voor den armen Antiochus, wiens voorgangers reeds de overmacht van Rome hadden ondervonden, niet anders over dan toe te geven en zich deze vernedering ten aanschouwe van zijn geheele leger te laten welgevallen.

Ziedend van toorn kwam hij nu in Palestina (11: 30)

Sluiten