Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

best naar voren. Het wil een troostboek zijn. En hoe zal het die daar wegscholen in de holen voor de woede van den vijand, getroost hebben! Hoe zal het hun voornemen gestaald hebben om geen onreine spijs te eten noch te buigen voor den afgod des konings! Hoe zal het hun geloof hebben gestevigd in de ure der verzoeking, en hun hoop hebben aangewakkerd, dat het lijden niet lang, niet te lang zou duren, dat de maat bij God was bepaald, bij God die de zijnen niet vergeten had, in wiens boek reeds het uur der verlossing geschreven stond!

Maar verliest het boek Daniël op deze wij ze niet voor ons zijne beteekenis? Blijft het dan nog een „Woord Gods", een plaats in den bijbel waardig? Ik zal niet herhalen wat ik bij i,Jona" geschreven heb, maar eenvoudig daarnaar verwijzen. Het is weer dezelfde kwestie. Wij moeten niet een theorie wat de bijbel moet zijn en moet geven, van tevoren klaar maken en deze dan aan den bijbel opleggen en daarnaar de dingen wringen en verdraaien, wij moeten ons door den bijbel zelf laten zeggen (dat eischt de eerbied „voor Gods Woord!") wie hij is, en hoe, in welke vormen hij het Woord Gods ons brengt. Dat heb ik getracht ook hier te hooren en te zien. En waarom zou de goddelijke waarheid niet tot ons kunnen komen even goed in dezen literairen vorm dien „Daniël" koos, als in eenig anderen?

Sluiten