Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

je zult dat alles nogeens opniew lezen en alsdan geen boekerij ter uwer beschikking hebben! Nogtans had hij in al die tijd er geen blik ingeworpen, het leven was woelig voorbij gevaren en vaak had hij nauwelijks de tijd om zijn dagblad te lezen.

Hij stond op en opende het grote koffer. Daar lagen ze alle, het was helemaal vol. Hij liet er een liefdevolle blik strelend over heengaan en boog zich, nam er verscheidene uit en lei ze op tafel, na ze langs alle zijden bezien te hebben en betast alsof hij een ogenblik vreesde dat het schimmen waren, aan hun werkelik bestaan twijfelende.

Ja, daar lagen ze de geliefden, in hetzelfde formaat van toen, opgeluisterd door dezelfde platen die hij zo goed kende, de begocheling was werkelikheid.

Van Riebeeck zette zich opniew neer, nu tegen de tafel waarop hij met éen elleboog rustte, het hoofd op de hand.

Hier had hij zijn volledige, onverstoorbare vrijheid. Hij zou dit dus alles hergenieten, honger krijgen bij het lezen van Jules Verne's maaltijdbeschrijvingen. Toen, in vroegere tijd, kon hij eten wanneer hij wilde en hij at zonder het te weten, terwijl hij las

Sluiten