Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nooit willen terugkeren hebben want dan zouden ze wel gedacht hebben dat hij hen niet kon missen. Veel vernederingen had hij daar doorgestaan en zijn laatste gedachte was voor die lieden aldaar een trots misprijzen geweest: hij kon zonder hen voort! Toen zijn moeder begraven werd — in die tijd waren ze wat milder jegens hem gestemd omdat hij op de maatschappelike ladder gestegen was — deed hij zijn eigen de belofte er nooit meer terug te keren; hij had woord gehouden. Wat kon hij ook genieten van een stom graf? En nu deed het weten hem innerlik deugd dat hij hen ginder nooit had nodig gehad.

Waarom hij nu telkens weer daaraan dacht vloeide steeds voort uit dezelfde oorzaak: alles wat diep in hem besloten lag kwam nu terug op. Zijn wezen geleek op een plaats waar mooie bloemen groeiden doch die jaren lang door uitwendige gebeurtenissen verwoest en neergedrukt werden zonder dat de wortels werden aangetast. En bij het eerste kalm weer schoten ze weer op en bloeiden en zonden heerlike geuren door de ruimte.

Maar zekerlik werden die herinneringen door uitwendige indrukken geleid, het zicht

Sluiten