Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gehoord had en paste dit toe op hetgene hij zag. Stil aan werd het dorp niet zo vreemd meer en de mensen verschenen voor zijn ogen als bekende karikaturen zoals ze door hun vrienden met enige lichte en lachwekkende trekken waren afgebeeld. Daardoor kwam het dat hij ook reeds het „mierenest" van de Deman's kende.

De gebreken van allen wist hij het eerst want van allen werd hem het eerst de kwade zijde bekend gemaakt.

Maar dit werd in zijn brein enkel een weten en geen oorzaak van gevoelens want zijn gevoelens stonden onveranderlik vast, alleen rechtstreekse waarneming kon ze misschien een ogenblik aan 't wankelen brengen, doch daarna overwon weer de natuurlike drang: hij kon niemand haten.

Van Riebeeck liep een weinig over-en-weer om zich beweging te geven. Zijn benen waren verstramd door het ongewone zitten, maar niettemin voelde hij zich welbehaaglik. Hij keek voor de zoveelste maal zijn kamer rond. Alles was volkomen stil. Van beneden hoorde hij geen gerucht. Hij was wel alleen, heel alleen, het was de eenzaamheid waarnaar hij gesnakt had. Neen het was die nog niet,

Sluiten