Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zichzelf gekeerd. Langzamerhand echter verveegde zich een weinig de invloed van het vlakke veld en hij zag haar voor zich, haar moeilik, ongelijk beweeg werkte onaangenaam op hem nu, en hij bekeek haar, zoals ze daar hinkend liep, zich moeilik reppend, gebogen onder haar last. Rondom haar hing de eenzaamheid in wijde vormen van geruchteloze nevelsluiers die rondslierden. Het was koel en hij huiverde even, terwijl zonderlinge gedachten door zijn brein schoten: hij liep hier alleen, zij ook, in de herfst. En ginds naderde de koude onbekende winter.

De vrouw kon niet verder, hij voelde een drang in zich haar te helpen en versnelde de stap. Ze liet plots de zware vracht van haar schouder glijden.

Ze stond te hijgen met de handen in de heupen.

Het was Stiena. Gewoonlik droeg ze zo'n zak naar huis, zonder haperen. Maar zonder te weten wie het eigenlik was, had ze een stap steeds achter haar gehoord. Dit was beginnen op haar zenuwen te werken en 't eerste gevolg was dat ze de zwaarte van de zak nu heftiger voelde en bovendien gejaagd was. Maar hoe sneller zij liep, hoe sneller de stap " 5

Sluiten