Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gelaten, maar gelukte er niet in een drang van genegenheid in zich op te wekken. De beide zusters waren haar steeds vijandig geweest en onsiempatiek.

Doch moei die binnenkwam, had dadelik Stiena in 't oog, liep als een praktiese vrouw om azijn naar huis en begon haar tot haar zelf te doen komen. Het huis was intussen met wijven gevuld die met grote verbazing naar het altaar keken op de stoof en naar Matielde steeds met de kazuivel op van gordijnstoffe.

De koster schreewde om lucht. Men opende deuren en vensters. De mannen zweetten van inspanning om de handen van Matielde open te houden. Stiena kwam stilletjes tot haar zelf en gluurde vreemd rond. Toen begreep ze alles weer, maar het schonk haar als een troost zoveel lieden rondom zich te zien en niet Van Riebeeck met Marie alleen. Die gedachte moest de laatste geweest zijn, toen ze in bezwijming viel. Ze was als een vervolging. Doch dadelik brak de herinnering door van alles wat met haar zuster voorgevallen was als een droom, die haar diep verschrikt had. Ze sprong seffens recht en zag de werkelike dingen.

— Och! ze is zot geworden! zei ze.

Sluiten