Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En ze vrong haar lijf op een smartelikwulpse wijze en lachte en zong.

Stiena zonk op een stoel neer en begon opniew te huilen.

Haar zuster was nu volkomen waanzinnig.

Van Riebeeck, op zijn kamer gekomen, was weer woedend geworden en had lange tijd tegen de dibberij gedonderd. Maar eindelik was hij bedaard geworden en dan vond hij het gedrag van Stiena heldhaftig, het mocht door dibberij veroorzaakt worden of door wat anders, en hij bewonderde haar.

Niettemin meende hij dadelik zijn verplaatsing te moeten vragen want het leek hem hier onhoudbaar. Hij schreef een aanvraag, en zette zich daarna lang te dubben. In zijn wanhoop was hij overtuigd dat hij weg moest, dat hij zich ergens moest gaan bedelven in een vreemde streek, dat hij zich langs hier nooit meer moest vertonen.

Maar toen hij vermoeid was over zijn eigen te denken begon hij aan haar te denken, aan haar verlatenheid hier, haar naderende ouderdom, haar geringe inkomsten en steeds grotere zorgen. Hij verweet zich een lafaard te zijn, nam de aanvraag en scheurde ze in stukken.

Sluiten