Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ongelukkig, zekerlik, dat we tot zulke uitersten werden gedreven, maar we hadden ons eigen niet gedreven. De andere, de maatschappij, kon maar de verantwoorde!ikheid op zich nemen.

Zo begonnen we te redeneren en trachtten het domme juk van de schrik van onze schouders te werpen. Dit ging snel genoeg want iets anders wekte al onze aandacht: het vuur brandde weinig, het smeulde slechts en gaf ciiKci nu—cn~~dan, als ccn stoot, een vlammetje. De klaarte verminderde. Integendeel was er geweldig veel rook. We zagen hem in dikke, grijze wolken uitbuiken langs alle kanten, schuren tegen vensters en muren. Doch de vlam? Ze scheen plots weg.

't Was nu een andere ontzetting die ons beklemde: deze dat 't zou mislukken. Wat gedaan? 't Was vergeefs, al die dagen schrik en vrees! We raadpleegden in stilte, er was echter geen middelweg: morgen de hongerdood ofwel alles afgebrand. Ik besloot het te wagen tot het uiterste, naar 't huis terug-tekeren en opniew 't vuur aan-te-leggen, doch dezemaal op afdoender wijze.

Ik meende heen te gaan toen m'n vrouw zacht zei: 't is te laat! Ik voelde al het wanii 17

Sluiten