Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Krüsi sprak P. ook over Tobler. P. greep dit denkbeeld met beide handen aan, want hij wenschte bij zijn schriftelijken arbeid iemand, die hem ter zijde kon staan. Tevens had P. in zijn school een teekenaar noodig. Ook dezen vond Kl'üsi in Buss. Tob!er werd spoedig een geestdriftig bewonderaar van P. Evenals Krüsi kwam hij tot de overtuiging, dat het socratische vragen de voorkeur verdiende boven het katechetische, maar dat de eerstgenoemde leervorm toch slechts met vrucht kon worden gebruikt, als de kinderen een behoorlijk fonds bezaten, waaruit zij putten konden.

Met welk een geestdrift P. Tobler voor zijn denkbeelden wist te vervullen, blijkt wel uit het slot van den tweeden brief, waarin P. de woorden van Tobler aanhaalt:

„Met één woord, ik ben door den indruk van het geheel en doordat mijn ervaringen van het eerste oogenblik af steeds dezelfde bleven, er toe gekomen weer het geloof in mij zelf terug te winnen, dat ik in het begin van mijn opvoedkundige werkzaamheid met zooveel warmte in mij zelf koesterde; doch dat ik bijna verloor ondei den last, waarmee de opvoedkundige kunst en de opvoedkundige hulpmiddelen van dien tijd mij drukten — ik heb weer het geloof teruggevonden in de mogelijkheid van een veredeling van het menschel ij k g e s 1 a c h t."

In den derden brief maken wij kennis met Buss, den derden medewei kei van Pestalozzi. Buss, die teekenen en muziek geleerd had en gedurende eenigen tijd me.t boekbinden zijn brood had verdiend, verhaalt ons, hoe hij er toe kwam zich bij P. aan te sluiten. Hij schrijft. „Ik besloot naar Burgdorf te reizen, ofschoon ik van verschillende zijden gewaarschuwd werd, met P. in geen verbinding te treden, daar hij een halve gek was en nooit recht wist, wat hij wilde. Men trachtte dit sprookje met verschillende voorbeelden te bewijzen: bijv. dat hij eens te Bazel gekomen was met schoenen, die met stroo waren vastgebonden, omdat hij zijn zilveren gespen aan een bedelaar voor de poort had gegeven. Ik had Lienhard en Geertrui gelezen, geloofde dus dat verhaal van de gespen wel, maar dat hij een gek was, wilde er niet bij mij in."

Buss verhaalt dan verder zijn eerste ontmoeting met P., vertelt dat hij hem in het eerst niet begreep, maar dat hij langzamerhand zijn bedoelingen vatte. Uit alles blijkt, dat P. omtrent het

Sluiten