Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een licht gebaar van ongeduld.

„En gij wilt niet naar hen luisteren ?" Eleanor wierp hem haastig een uitvorschenden blik toe.

„Ik heb het ongeluk wat al te veeleischend te zijn, zoo het schijnt," lachte hij, ofschoon de uitdrukking van zijn gelaat vreugdeloos bleef, en hij, als zocht hij eene innerlijke onvoldaanheid op schuldelooze voorwerpen te koelen, met zijn zweep onbarmhartig de blaadjes der boomen afsloeg.

„Gij zoekt dus de eene of andere rijke erfgename ?"

„Integendeel; want die zijn er genoeg, en ik mag zelf een zeker vermogen in de toekomst te gemoet zien, zoodat ik niet naar geld behoef te vragen ; maar iets anders is het eene vrouw te vinden, die men lief heeft en tevens alles in zich vereenigt wat ook de ouderlijke toestemming zou kunnen verwerven. In Europa weet men het, naar ik hoor, heel goed daarbuiten te stellen, als men eenmaal den leeftijd bereikt heeft, door de wet bepaald tot het volgen van eigen keus ; maar hier zou men gelooven dat de vloek des hemels op ons nederdalen moest."

„O ! voor u zou dat, dunkt mij geen onoverkomelijke hinderpaal wezen," meende het jonge meisje, wier oogen zich nu peinzend op het landschap, dat zich voor haar uitstrekte, had-

Sluiten