Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

om te kruipen. Eleanor had hare taak volbracht en zat aan het voeteneinde van het bed, de oogen strak gevestigd houdende op haar vader, die slechts nu en dan eenige moeielijk verstaanbare woorden uitbracht. Het jonge meisje uitte geen klank meer ; het was alsof zij in eigen toekomst poogde door te dringen en die toekomst trachtte te ontcijferen op het gelaat van den zieke. Alles om haar heen was stil- Van tijd tot tijd vroeg zij zich zelfs af of de groote klok, daar tegen den muur geplaatst, niet stil was blijven staan, zoo traag vorderden de wijzers.

Eindelijk en ten laatste werd er aan de deur getikt.

Ainstowe keek ontsteld op, als schrikte hij wakker uit een boozen droom en na zich te zijn gaan vergewissen wie hen alsdus kwam storen, naderde hij Eleanor, om haar toe te fluisteren dat Elisabeth Moorbreggen haar verzocht te komen eten.

Werktuigelijk rees zij overeind.

,,Gij zult bij hem blijven, niet waar ?" vroeg zij op gedempten toon aan haar trouwen metgezel.

„Wees gerust; ik verlaat hem geen minuut."

Zwijgend dankte zij hem door een lichte buiging van het hoofd, om zich daarop te verwijderen en, voorafgegaan door de vrouw des

Sluiten