Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

anders uit dan gewoonlijk, alle rimpels waren van haar lief gelaat verdwenen en daardoor scheen zij twintig jaar jonger dan te voren. Met een onbeschrijfelijk teederen glimlach stak zij mij de armen toe en terwijl ik daar naast haar neérgeknield lag, met het hoofd op haar schouder, bracht zij mij, met de grootste omzichtigheid aan het verstand, dat zij ons voor altijd ging verlaten. Ik kon het niet gelooven en wilde mij niet onderwerpen aan zulk een vonnis.

„Waarom hebt gij mij dat niet eerder gezegd ?" riep ik uit, toen zij er bijgevoegd had, dat de dood niet langer dan een of hoogstens twee dagen uit zou blijven.

„Omdat ik mijne kinderen zoolang doenlijk voor smart heb willen sparen," gat zij met vriendelijken ernst ten antwoord : „Ik was mij slechts al te goed bewust dat ik u, met al mijne liefde, niet heel uw leven lang zou kunnen beveiligen tegen leed ; maar het is reeds veel op achttien onbewolkte jaren terug te kunnen zien, in donkere dagen tot zichzelf te kunnen zeS&en in zijne eerste jeugd slechts zonneschijn te hebben gekend. Gij zult later steeds vol erkentelijkheid op deze dagen terugblikken."

„Maar gijzelve, moeder," snikte ik : „waarom hebt gij over niets geklaagd ? Waarom liet gij u niet door ons verplegen ?"

Sluiten