Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ooit wenscht te volgen, zult gij ontdekken dat het niet de lichaamssmarten zijn, die ons het zwaarst te dragen vallen."

Een oogenblik bewaarde Eleanor het stilzwijgen. Zij scheen naar adem te snakken en hernam toen langzaam :

,,Mijne moeder had zich niet bedrogen omtrent haar toestand ; dienzelfden avond nog sliep zij in."

,,En gij zaagt u gedwongen hierheen te komen?" vroeg Herman vol medelijden.

,.Het sprak van zelf dat mijn vader mij opvorderde. Hij leefde hier eenzaam en ikzelve kon moeilijk alleen blijven of samenwonen met studenten. Ik was trouwens zoozeer versuft door het onverwachte van den slag, dat het mij onverschillig werd waar ik verder zou blijven ; als in een droom deed ik den overtocht naar Afrika ; toen ik eenmaal eerst hier gevestigd was volgde het ontwaken uit die nachtmerrie."

,,En valt het leven in onze streken u heel zwaar ?" vroeg Moorbreggen, haar doordringend aanziende.

„Heel eenzaam zou een juister woord daarvoor wezen. Mijn vader is goed voor mij; heel, heel goed ; hij overlaadt mij met geschenken. Deze gansche woning werd nieuw gemeubeld voor mijne komst ; ik heb een kostbaar rijpaard ontvangen, en zou alles krijgen waar ik slechts om vroeg ; maar tot zelfs mijn vader kende ik

Sluiten