Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Met een gebaar vol lieftalligheid legde zij de hand op zijn arm.

„Wees niet boos,'' smeekte zij dringend. „Dat woord werd niet gezegd met het oog op u of de uwen. Hoe zou dat mogelijk zijn geweest ? I usschen ons kan immers geen sprake van vriendschap wezen ? Wij zijn Engelschen en uw vader ziet in ons slechts de grootste vijanden van het land, dat hem zoo dierbaar geworden is."

De jonge man was geheel overwonnen door den zachten toon, waarop zij deze woorden had geuit. Onwillekeurig had hij hare hand in de zijne gevat en hernam hij, terwijl zijn blik vol ontroering hare oogen zocht :

,,Ja, onze vaders worden door verschil van politieke inzichten gescheiden, maar op onze jaren, Miss Eleanor, bezit staatkunde maar bitter weinig gewicht, en ik vrees dat uwe vriendschap mij onmisbaar is geworden, zóó groot was voor mij de leegte, die uw heengaan in onze woning

O O

achterliet, en zoozeer verheugde ik mij over het toeval, dat mij in staat stelde u op te zoeken."

Eleanor wierp hem een blik vol blijde verrassing toe.

„Waarlijk?" vroeg zij met eene uitdrukking van dankbaarheid : ,,Gij laat u dus niet afschrikken door de woorden in zijn koorts aan mijn vader ontvallen ? Ik vreesde dat zij voor altijd

Sluiten