Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

met u op dat vreeselijke oogenblik."

,,Ik had het ook gedacht, totdat ik viel ; maar in die seconde tijds waarin ik een wereld doorleefde, hoorde ik de stem van zijn zoon duidelijk uitroepen: ,,Voor altoos verdwenen!" Hij moet ons onbemerkt nageslopen zijn; misschien was hij het wel die mij den slag toebracht, hij die eenmaal zeide mij lief te hebben. O! meester Herman, waarom heb ik hem ooit geloofd ? Waarom moest ik den dienst uwer ouders verlaten ?"

Moorbreggen antwoordde niet; hij vroeg zich af hoe hij haar 't best zou kunnen vervoeren ; zoodra hij er in geslaagd was haar van den grond op te heffen, zag hij in dat het niet mogelijk zou zijn haar uit te strekken op den rug van zijn paard; hare ledematen waren daartoe te hevig gekneusd ; zij kermde bij de minste aanraking en de schokken van het dier zou zij in het geheel niet kunnen doorstaan. Na rijp beraad kwam hij tot het besluit haar zelf in zijne armen over te dragen, wat nog het minst pijnlijk voor haar zou zijn. Zijn trouwe makker zou hem van zelf volgen, en hoe vermoeiend zulk een tocht ook voor hemzelf mocht wezen, hij was jong ensterk genoeg om zich daarover niet te bekommeien.

Djaguna sprak thans niet meer; zij zag in dat hij haar niet aan haar lot zou overlaten en

Stratenus. 11

Sluiten