Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

komst tegen, want wij bezaten elkaar. Eleanor, zullen wij een gevoel, zóó machtig, zóó heilig als dat, vrijwillig in deze ure laten sterven. Bedenk het wel, zulk eene gehechtheid keert nooit tweemaal in een menschenleven weder. Om het even waar gij ook gaan mocht, het wedervinden zoudt gij niet, en toch, het eenmaal gekend hebbende, zoudt gij er overal naar zoeken. Ik heb een grijsaard gekend, een Franschman, die in ons midden ik weet niet welke ongeneeslijke droefheid was komen begraven, en ik zal mij altijd herinneren, hoe hij op zekeren dag tot mij zeide : Er is niets dat ik betreur van het gansche wereldrond dan liefde alleen. Goud, roem, wetenschap, al de vreugden der aarde zijn niets, niets in vergelijking van een groote teederheid en wee den mensch, die haar voor altijd heeft verloren. Er is hier beneden niets, dat hem daarover vertroost, Eleanor, laat zijne stem nog uit zijn langgesloten graf waarschuwend tot ons opstijgen. Wij houden een schat van groote waarde in onze handen, laat ons hem daaruit niet loslaten, ofwel wij zijn voor heel het volgende lange leven arm."

De jonge vrouw was, ondanks zichzelve, bewogen door zijn taal. Ja, indien zij voor altijd hare kleine, vriendelijke haardstede en zijne groote liefde af moest staan . . . ! Maar wie

Sluiten