Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dacht daaraan ? Zij vroeg slechts enkele dagen verlenging van vacantie, daarmede misdeed zij immers niets . . . Herman zou de eerste zijn om dit te erkennen, als hij later kalm over het gebeurde nadacht.

„Gij neemt alles zoo vreeselijk ernstig op," zeide zij, pogende zoo luchthartig mogelijk te spreken. „Dat is kinderachtig, Herman. Laat ons de zaak onder het ware daglicht beschouwen. Gij kunt het mij niet euvel duiden dat ik, die nog zoo jong ben, gaarne van tijd tot tijd in vroolijk gezelschap verkeer en al wat ik u vraag is dit : laat mij nog ééne week hier blijven, één enkele week, niet meer. Dat is toch waarlijk geen onredelijke eisch."

„Het doet mij leed u met een weigering te bedroeven, maar het is onmogelijk," klonk het op vasten toon.

„Welnu !" riep Eleanor uit, buiten zichzelve gedreven door zijne onwrikbaarheid. „Gij hebt het zelf gewild; ik ben geen slavin, die zich aan banden laat leggen om maar blindelings in alles uw wil te doen. Keer dan alleen naar uwe hoeve terug."

Moorbreggen zeide geen enkel woord meer ; hij zag haar aan met een onbeschrijfelijke uitdrukking van droefheid en verwijt en zich toen in zijn volle lengte oprichtende verliet hij zwijgend het vertrek.

Sluiten