Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet in gewone krankzinnigengestichten brengen, evenmin in gevangenissen. Speciale inrichtingen zijn hiertoe noodig. En Grotjahn zegt in zijn in 1898 verschenen werk over het alcoholisme *), dat de drankzuchtige een zielszieke is. Geen behandeling met medicamenten, geen ontwenning aan den alcohol door walging er tegen te verwekken door middel van kalmoes b.v. helpt tegen deze ziekte. Als de eenig rationeele therapie is in den laatsten tijd erkend de ontwenningskuur in gesloten inrichtingen. Hierin worden de patiënten plotseling of langzamerhand aan den alcohol ontwend en zoowel van hunne lichamelijke kwalen genezen als tot een normalen geestestoestand gebracht, die hen in staat stelt zich later ook buiten de inrichting van alcoholische dranken te onthouden. Slechts in een gesloten inrichting is het mogelijk aan de belangrijkste voorwaarde ter genezing te voldoen, n.1. den patiënt te verwijderen uit zijn omgeving, die hem óf onmiddelijk tot drinken brengt 6f hem in staat stelt spiritualiën in de gewenschte hoeveelheid te bekomen.

Reeds in 1804 heeft in Amerika Benjamin Rush op de behoefte van zulke gestichten gewezen -) Na hem hebben vooral Dr. Bradford en Dr. Woodwart, directeur van het krankzinnigengesticht van Worcester, voor hunne totstandkoming gewerkt. Het eerste gesticht

') Alfred Grotjahn. „Uer Alkoholismus nach Wesen, Wirkung und Verbreitung.'' Leipzig 1898.

2) The Quarterly Journal of Inebriety. Published under the auspices of the American Association for the Cure of Inebriates. Hartford, Vol. 1 December 1876.

Sluiten