Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

biuikbare metischen worden hervormd, en die dwang mag door de patienten zelf nauwelijks worden gevoeld, want straffen worden niet opgelegd, en van het beginsel, dat niemand tegen zijn wil behoeft te blijven, wordt niet afgeweken. Natuurlijk is gedurende de eerste weken, als bovendien de dorst naar alcohol nog zoo ontzettend groot is, krachtig optreden tegenover diep gezonken sujetten wel eens noodzakelijk, want drankmisbruik ontwikkelt zelfs bij de besten den trek naar het lage en gemeene, maar slechts zelden gebeurt het toch, dat een verpleegde op grond van voortdurende onhandelbaarheid of ontduiking der gestelde voorschriften, moet worden weggezonden; is het echter noodzakelijk, dan deinst men ook voor dien maatregel niet terug, omdat anders de onverbeterlijken den goeden naam van het asyl in gevaar zouden brengen en op de anderen een te slechten invloed zouden uitoefenen."1) Evenals in de Zwitsersche gestichten hebben we hier dus een volkomen vrijheid van komen en gaan. In het asyl te Lintorf zijn thans 26 bedden, alleen voor mannen. Het pension bedraagt 450 mk. per jaar. De patiënten zijn tot werken verplicht. De inrichting wordt bestuurd door dominee Kruse met hulp van een huisvader, geneeskundige hulp wordt gegeven door twee in de nabijheid wonende doktoren, waarvan de eene geregeld het gesticht bezoekt. In „Siloah" zijn 24 bedden, het jaarlijksche pension is voor de le kl. 1800 mk., voor de 2e kl, 1500 mk. Van de in 1809 ontslagen patiënten zijn 51.19 °/0 genezen. Men zal in Lintorf nu nog een

') t. a. p. p. 230.

Sluiten