Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zonde en van de verlossing des zondaars. Dat leert ook een man wien niemand van orthodoxie zal verdenken , de wijsgeer Renouvier , tot wiens „Néo-criticisme" Bois zich voelt aangetrokken.

Het is duidelijk, dat prof. Bois op zijne lange dwaaltochten door allerlei theologische en philosophische literatuur er niet toe kwam, meer dan terloops en toevallig de beginselen van het Symbolisme aan te roeren. Dit blijkt ook bij de bespreking van de drie grondtrekken der godsdienstige kennis, waarvan wij alleen de hoofdgedachten weergeven.

Noemt S. de godsdienstige kennis subjectief, Bois — die overigens Pillon reproduceert — wil deze stelling niet aanvaarden voor waarheid, tenzij dan, wanneer S. deze waarheid bedoelt, dat gelooven en verstandelijk bewijzen tweeërlei zijn, zoodat b.v. iemand, die in God gelooft, nochtans zijn bestaan niet op dwingende wijze kan aantoonen, omdat hij geen wetenschappelijke kennis, maar de kennis des geloofs, eene geloofsvoorstelling („croyance") bezit.

S. had dan evenwel liever van „geloof" dan van kennis moeten spreken. Nu heet het: neem alle subjectieve vroomheid weg, en gij neemt weg: het object van zedelijkheid en religie zelf. Neem dus de menschen weg, en God is niet meer. De grond van zulke phrasen ligt volgens B. in de miskenning van alle waarachtige openbaring.

Wat de teleologie der religieuze kennis betreft, B. is 't hiermede wel eens, maar wil toch ook wijzen

Sluiten