Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

heen, hebben zich allerlei verhalen, legenden en dogmen gevlochten. I)e oudste Kerk heeft, om aan de hoogheid van dat bewustzijn uiting te geven, het dogma van de bovennatuurlijke geboorte, van de praeëxistentie, van de Godheid van Christus (niet alleen „divinité" maar „déité") afgekondigd. Over de beteekenis van al deze dogmen laat S. zich uit op eene wijze, waarmede andere symbolo-fideïsten het wellicht niet eens zijn. In elk geval, dit alles behoort volgens hem tot de peripherie. Ook het Evangelie van Jezus is een schoone, populaire vertolking van dat beginsel van gemeenschap met God, voor welks verwezenlijking bekeering en berouw noodig zijn. Zelfs de hoogste en getrouwste vertolkingen van 't Christendom der historie behooren niet tot de kern, maar tot het vergankelijke omhulsel. Ja ook Jezus' gedachtenkring, zijne taal, zijne begrippen van hemel en hel, zijn gezichtskring, zooveel kleiner dan bv. die van Pascal, (deze sidderde voor de stilte der oneindige ruimten), dat alles was bepaald door plaatselijke invloeden, die tot Jezus' „conscience filiale" niets toe- of afdoen.

Bij den opmerkzamen lezer zal zeker hier de vraag opkomen, of de geleerden, die met zooveel ijver en moeite hunne bezwaren tegen het „Symbolisme" hebben uitgesproken, niet een tamelijk onvruchtbaren arbeid hebben verricht.

Zijn de vurige pijlen van een Bois over het hoofd van prof. Sabatier heengevlogen? Zijn de welsprekende

Sluiten