Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Lionne gedroeg zich in dit geschil volmaakt correct ten aanzien van Pomponne en koos zonder voorbehoud diens partij. Hij maakte niet de minste aanmerking op het schenden van zijn woord betreffende Bernarts. Was het ook niet al te dwaas en onbeschaamd gedacht, dat iemand een Ambassadeur des Konings wetten zou stellen bij de keuze van zijne bedienden ? Lionne zond Pomponne geregeld afschrift van Wicqueforts brieven. Die hij hem terugschreef gingen alle door de handen van den gezant. Ofschoon d'Estrades hem indertijd op gezag van de Witt verzekerd had, dat Bernarts de grootste spion van den Koning van Spanje was; ofschoon hij toegaf, dat Wicquefort veel ontwikkelder was, zoo Pomponne Bernarts gebruiken kon, dan had Lionne er vrede mee. „De een is geen haar beter dan de ander," schrijft hij '). Toch moet het hem gespeten hebben, dat hij een correspondent van zoo lange jaren her moest laten schieten. Xog den y1'™ Juni schreef hij Wicquefort een voor zijn doen ongewoon langen brief, vol ernstige, bijna vaderlijke vermaningen en waarschuwingen.

Onverstoorbaar zette Wicquefort onderwijl zijne Nouvelles voort, in de overmoedige verwachting, dat het hem gelukken zou, Pomponne uit zijn correspondentie te verdringen en met hem de taktiek te herhalen, die hij bij de Tliou met zoo goed gevolg luid toegepast. Alsof hij over niets ernstigers te spreken had, vroeg hij Lionne den 6den Juni hoe hij doen moest bij de aanstaande verkiezing van den Prins van Condé tot Koning van Polen; of hij dan vreugdevuren moest ontsteken of wel eerst naar Parijs gaan om zich door den nieuwen Vorst in zijn betrekking als resident te doen erkennen. Wicquefort maakte het op die manier al te bont, en om er nu met één slag een eind aan te maken, gaf Lionne hem den 14Jen zijn ontslag met de vermelding, dat de Koning geene brieven meer wenschte te lezen van iemand

') L. a /*., 17 Mei 1669. Hij van Wickevoort Crommclin (t. a. p. bl. 250) verkeerd geciteerd als „Pomponne aan Lionne, 23 Mei 1669."

Sluiten