Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ling van het arbeidscontract. Naast het streven n.1. van de arbeidsorganisaties om minimum loon en maximum arbeidsduur vast te stellen, begint in sommige bedrijven door te dringen do neiging om alle arbeidsvoorwaarden door contract te regelen. Dit is slechts mogelijk als werkgevers en werknemers beide voldoende georganiseerd zijn, omdat alle leden van beide partijen zich ook aan de voorwaarden moeten houden. Dit is het collectieve arbeidscontract, waarvan men b.v. de tariefovereenkomsten kent, zooals die in het havenbedrijf te Amsterdam en nog in ruimer mate in de diamantindustrie bestaan. Bij de Duitsehe boekdrukkers waren tot de tariefgemeenschap toegetreden op 30 April 1903 in 1315 steden, 4251 firma's en 40,000 gezellen !). In Duitschland dringt het sterk door; vooral in de bouwbedrijven wordt het algemeen. Ook bij de brouwerijen zijn reeds goede resultaten verkregen, zoo te München en te Berlijn. In de laatste stad is niet alleen een tariefovereenkomst gesloten, maar is ook een scheidsgerecht ingesteld, dat op 1 Januari 1903 in werking is getreden. Het contract kan door elk der vereenigingen met een tijdsruimte van 3 maanden opgezegd worden. Er zijn ook bepalingen over ziekte, militairen dienstplicht enz. in opgenomen.

Nieuw Zeeland is het land, waar schending van collectieve verdragen, tot stand gekomen tusschen erkende vertegenwoordigers van werkgevers en werklieden, wordt gestraft met groote boeten.

In Genève is in 1900 een wet tot stand gekomen, die werkstaking met straf bedreigt, wanneer ze in strijd is met de tariefverdragen 2).

1) Zie Sociale Praxis 1902/1903, No. 37.

2) Zie Jastrow in o. cit. t. a. p.

Sluiten