Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wichtige gronden. Volgens het ontwerp Ziirich (§ 36) wordt den werklooze arbeid aangewezen overeenkomend met zijn beroep en zijn krachten en volgens het standaardloon ter plaatse. In het ontwerp-verordening (§ 23) wordt dit nog uitgebreid, door te spreken van standaardloon ter plaatse en jaargetijde. Het ontwerp Sonnemann spreekt van „seiner Aushildung odcr seinen Fiihigkeiten entsprechende Arbeitsstelle".

Wachttijd.

Een middel om misbruik te voorkomen van de zijde van de verzekerden en tevens om de onkosten minder te maken, is de wachttijd; de Duitschers spreken van Carenzzeit, den tijd, dat men werkloos is en toch geen uitkeering krijgt. Vóór de uitkeering komt, moeten er eenige dagen voorbijgaan. In dien tijd kan de werkman misschien werk krijgen, of geplaatst worden door de arbeidsbeurs. De wachttijd is vooral voor losse werklieden zeer nuttig, daar zij nu eens bij dezen, dan bij genen werkgever korter of langer werken en daartusschen allicht eenige dagen van werkloosheid vallen.

Hoe nuttig de wachttijd ook is, toch zal ze nooit lang mogen zijn, wil de werkloozenverzekering haar doel niet uit het oog verliezen. De lange wachttijd zou het weinige, dat de werkman misschien heeft opgespaard, gauw doen verdwijnen, of hem anders dwingen schuld te maken en dit zou de verzekering bij de werklieden weinig sympathiek maken. Sommigen beweren, dat de wachttijd niet deert, daar de werklooze op den laatsten dag van zijn werk afbetaald wordt en hij dus geld in handen krijgt. Maar dit gaat niet op, daar de meeste arbeiders op de week leven, en 's Zaterdags afbetalen wat zij gedurende de week noodig

Sluiten